Silverio![]() | |||
---|---|---|---|
![]() | |||
10 xunu 536 - marzu 537 (Gregorianu) ← Agapitu I - Vigilio → | |||
Vida | |||
Nacimientu | Frosinone, 477 | ||
Muerte |
Ponza (es) ![]() | ||
Familia | |||
Padre | Hormisdas | ||
Madre | wife of Hormisdas | ||
Oficiu | sacerdote católicu | ||
Llugares de trabayu | Roma | ||
Santoral | |||
20 de xunu | |||
Creencies | |||
Relixón | Ilesia Católica[2] | ||
Orde relixosa | Orde de San Benitu | ||
![]() |
Silverio (Frosinone, ¿? - Palmarola, 11 de payares de 537) foi'l papa nᵘ 58 de la Ilesia católica de 536 a 537.[3]
Fíu llexítimu del papa Hormisdas, qu'había estáu casáu antes de ser ordenáu sacerdote; Silverio yera subdiácono en Roma cuando'l papa Agapito I finó mientres s'atopaba en Constantinopla.
Escoyíu papa col sofitu del rei ostrogodu Teodato, atopar col refugu del emperador bizantín Xustinianu I quien, influyíu pola so esposa Teodora, quería sentar nel tronu de San Pedro a Vigilio más cercanu a les idees monofisitas de la emperatriz y que s'atopaba nesi momentu en Constantinopla.
Vigilio dirixir a Roma, ensin conocer la eleición de Silverio, portando cartes pal xeneral bizantín Belisario na que se-y ordenar que sofitara la so eleición como papa.
Belisario dirixir a Roma al mandu del so exércitu y la ciudá, n'espulsando a los godos, abriólu, el 9 d'avientu de 536, les sos puertes ensin llucha tarreciendo un saquéu como'l que sufriera Nápoles a manes de los bizantinos.
El rei Vitiges, qu'asocediera a Teodato, sitió entós a la ciudá de Roma dexando aislláu a Belisario nel so interior. Sicasí'l fechu de que nun intentaren l'asaltu de la ciudá sirvió de base p'acusar a Silverio de tar entamando colos godos la rindición de la ciudá facilitándo-yos la entrada.
Esta acusación sirvió d'escusa a Teodora pa llograr el so oxetivu de sentar a Vigilio na sede papal,[4] yá que provocó l'arrestu de Silverio que foi desaposiáu de les vestidures pontificales en marzu de 537 y unviáu al exiliu na ciudá de Patara na actual Turquía.
L'obispu de Patara intercedió a favor de Silverio ante l'emperador Xustinianu y llogró qu'esti anulara'l destierru y dexára-y tornar a Italia por qu'intentara demostrar la falsedá de l'acusación de traición.
Una vegada n'Italia, foi sicasí recluyíu, por orde de Teodora, na islla de Palmarola onde finó'l 11 de payares de 537.[5]
Darréu foi beatificado y santificado, siendo patrón de la isla de Ponza, n'Italia.